Het gezicht van depressie

Laat me dit artikel beginnen met een simpele vraag, kijk eens naar deze foto's: Wie denk jij dat lijdt aan een depressie?

De afbeelding links ben ik, net voordat ik op vakantie ging, de afbeelding rechts is een van de eerste afbeeldingen die verscheen toen ik googelde 'hoe ziet depressie eruit', en daarin schuilt een van de grootste uitdagingen waar we voor staan bij het doorbreken van barrières rondom mentale ziektes – depressie heeft geen 'gezicht', het is niet zichtbaar voor het blote oog, het treft elke race, religie, klasse, leeftijd en geslacht en is uniek voor iedereen.

Depressie is geen keuze en treft niet alleen mensen die een levensveranderende gebeurtenis hebben meegemaakt; het kan iedereen overkomen, op elk moment in hun leven, en met één op de zes volwassenen in het VK die lijdt aan depressie, wordt het steeds vaker voorkomend.

Hoe weet ik dit? – nou, ik kreeg 10 jaar geleden de diagnose ernstige depressie en 10 jaar later blijft het een deel van wie ik ben. Ik heb goede dagen en ik heb slechte dagen (en soms heb ik verschrikkelijke dagen, maar die worden of zeldzamer, of ik ga er beter mee om). Ik hoop dat door mijn verhaal te delen, anderen het acceptabel zullen vinden om vrijuit over depressie te praten en degenen die in stilte lijden het vertrouwen zullen geven om te spreken en te zien dat depressie je niet hoeft te definiëren, te bezitten of te belemmeren.

Laat ik beginnen met te zeggen dat mijn leven op papier perfect is: een hele gelukkige jeugd, een liefdevolle en enorm hechte familie, een (superknappe) altijd geduldige echtgenoot, gezond, een succesvolle carrière en een prachtig huis (compleet met onze prachtige vierpotige kleine jongen Rolo). En toch blijft er een zware wolk boven mijn hoofd hangen. Sommige dagen ben ik superparanoïde en maak ik me zorgen over wat mensen van me denken of dat ze me veroordelen, andere dagen kom ik gewoon mijn bed niet uit – mijn lichaam is dan te zwaar door het gewicht van de wolk, of ik heb het grootste deel van de nacht wakker gelegen, allerlei dingen steeds opnieuw afspelend.

10 jaar geleden had ik een soort mentale inzinking, hoewel ik dat toen niet wist. Ik zat bij de dokter en legde voor de derde keer die maand uit waarom ik me niet 'goed' voelde – want hoe anders zou je chronische vermoeidheid, constant huilen, een sombere stemming, nul energie, prikkelbaarheid, super defensief zijn, onverklaarbare pijntjes en over het algemeen niet willen praten met welk mens dan ook, kunnen omschrijven? (wat voor mij heel ongebruikelijk is, ik ben van nature een sterk, vrolijk en positief persoon). De huisarts stelde me wat algemene vragen en vroeg me daarna een vragenlijst in te vullen; de vragen sloegen nergens op voor mij en ik dacht dat ik weer eens werd afgescheept.

Het bleek dat deze vragen de rest van mijn leven zouden bepalen.

Mijn huisarts legde uit dat hij dacht dat ik een depressie had en we begonnen te praten. De volgende 15 minuten waren een enorme opluchting en een emotionele uitbarsting. Ik had zoveel opgekropt en had geen idee wat de oorzaak was van al die emoties en donkere gedachten die ik al zo lang had.

Behandeling is heel persoonlijk; wat voor de één werkt, werkt niet voor de ander. Ik probeerde CGT (Cognitieve Gedragstherapie), maar dat voelde niet goed. Een combinatie van regelmatig bewegen, gesprekstherapie, medicatie, goed eten, een ontzettend ondersteunende familie en lezen lijkt voor mij het beste te werken (net als stoppen met roken 5 jaar geleden – dat was het beste wat ik ooit heb gedaan!).

Dus hier ben ik dan, 10 jaar later. Mijn ziekte heeft me niet gedefinieerd – ik weigerde dat simpelweg, maar ik moet accepteren dat het een deel van me is. Het is gewoon een chemische onbalans in de hersenen die ik niet kan beheersen, maar ik kan wel beheersen hoe ik ermee omga.

Werk kan soms uitdagend zijn. Ik ben altijd een ambitieuze doorzetter geweest, die al op jonge leeftijd de carrièreladder beklom. Maar als je zo'n sterke reputatie van hoge prestaties opbouwt, kan het moeilijk zijn om daaraan te voldoen wanneer die donkere dagen toeslaan. Dan heb ik maar twee uur geslapen, ben ik uitgeput en moet ik topfit zijn voor een presentatie, of ik heb een heel emotionele dag en alles of iedereen kan tranen of een emotionele reactie uitlokken.

Net zo erg zijn die dagen dat ik nul zelfvertrouwen heb en alles wat anderen zeggen of doen overanalyseer, omdat ik me zorgen maak over wat ze van me denken. Het is bijna paranoia – dat zijn de zware dagen, de momenten dat ik het gewoon moet accepteren en doorzetten, want morgen is het beter. Gelukkig is dit niet dagelijks, maar als het toeslaat, is het alsof er een vrachtwagen met 160 km/u op me afkomt. De angst om te falen is altijd aanwezig.

Het is een hele reis geweest, vooral voor mijn man en familie. Leven met iemand die een depressie heeft, is niet makkelijk; sterker nog, het is keihard werken. Bedrijven en artsen nemen het nu serieus en beseffen dat het begrepen en met respect behandeld moet worden. Mentale gezondheid is geen taboe meer en wordt algemeen geaccepteerd, maar er kan en moet meer gedaan worden om mensen te ondersteunen die zelf een depressie hebben of die voor iemand met een depressie zorgen. Het is moeilijk te begrijpen als je het zelf niet hebt, en de constante stemmingswisselingen kunnen echt uitdagend zijn als je niet weet hoe je ermee om moet gaan. Gelukkig heb ik geluk: mijn familie, vrienden, werk en man hebben allemaal de tijd genomen om meer over depressie te leren en te begrijpen hoe ze me kunnen steunen.

Dus, mijn laatste woorden aan jou; depressie is niets om je voor te schamen of je ongemakkelijk over te voelen. Het is een ziekte, net als astma. Voor degenen die in stilte lijden – voel je vrij om erover te praten en onthoud dat je nooit alleen bent en dat er altijd licht is aan het einde van de tunnel.

Dus – het gezicht van depressie? Nou, dat kan ‘vrolijk en sprankelend’ zijn, ‘sterk en ambitieus’ of ronduit vreselijk, maar hoe dan ook heb ik enorm veel om dankbaar voor te zijn en ligt er een mooie toekomst voor me.

Hier zijn wat handige links en een paar van mijn favoriete artikelen:

http://shareably.co/30-photos-of-faces-of-depression/

http://www.huffingtonpost.co.uk/jaki-jelley/living-with-someone-who-h_b_14663322.html

https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2017/feb/25/how-to-cope-with-a-depressed-partner

http://www.health.com/health/gallery/0,,20526304,00.html

https://www.healthline.com/health/depression/best-blogs-of-the-year#4

http://www.nhs.uk/Conditions/Depression/Pages/Symptoms.aspx