Terugblik op een achtbaanrit

Een paar jaar geleden, tijdens een Vivo Life community bijeenkomst, ontmoette ik een klant met een buitengewone passie voor achtbanen. Ons gesprek is me sindsdien altijd bijgebleven.

Eerlijk gezegd ging het minder om wat hij zei, maar om hoe hij het zei. Wanneer ik iemand ontmoet met zo'n enthousiasme, ben ik een geboeid publiek – hoe raar of geweldig het onderwerp ook is.

Dus de komende uren vertelde mijn nieuwe vriend me verhalen over reizen over continenten om de meest opwindende achtbanen ter wereld te berijden. Hij was naar Japan gereisd om Takabisha aan te pakken, stond oog in oog met El Toro in New Jersey, en maakte een roadtrip naar Zweden om (de toepasselijk genaamde) Insane te berijden.

Hij beschreef tot in detail de adrenalinekick wanneer je karretje uit de startblokken schiet; de spanning als je de zwaartekracht tart tijdens een bloedstollende 360-graden draai; en de vrijheid die je alleen voelt als de wind met razende snelheid door je haar waait.

Hij vertelde me zelfs waar de naam 'achtbaan' vandaan komt en hoe die naam overal ter wereld anders wordt vertaald. In veel Europese landen staan ze bekend als 'Russische bergen', in het Hongaars worden ze 'golvende ijzeren wegen' genoemd, terwijl in het Japans de dichtstbijzijnde vertaling 'schreeuwmachine' is.

Ik was nog niet helemaal klaar om mijn carrière als beginnend ondernemer op te geven en fulltime lid te worden van de RCCGB (Roller Coaster Club of Great Britain); maar mijn nieuwe vriend wist me zeker wel te overtuigen.

Ik wist toen nog niet dat ik een paar jaar later mijn gordel zou vastmaken om in een van de meest intense achtbanen ter wereld te stappen. 2020.

Het zou verkeerd zijn om ieders ervaring in een paar korte alinea's samen te vatten. Voor velen is het de meest uitdagende reis van hun leven geweest; terwijl anderen een relatief soepele rit hebben gehad. Als ik terugkijk op dit jaar, met al mijn dierbaren gezond en mijn levensonderhoud intact, realiseer ik me dat ik een van de ongelooflijk gelukkigen ben.

Maar ondanks het verschil in snelheid heeft 2020 ons allemaal zeker de nodige wendingen en verrassingen gebracht. We hebben zware beklimmingen en razendsnelle afdalingen gezien; bloedstollende inversies en momenten waarop we dachten dat de rit volledig zou ontsporen. En toen, net toen het leek alsof de wielen langzamer gingen, schakelden we een versnelling hoger en gingen we sneller dan ooit.

Naast de G-krachten waren er ook momenten van diepe stilte. Ik zal nooit vergeten hoe de melodieën van vogelgezang meedreven op de frisse lentewind, ononderbroken door het gebruikelijke geluid van forensenverkeer. Of hoe het voelde om urenlang naar een pastelblauwe lucht te staren zonder een enkel vliegtuig in zicht.

Toen de wereld vertraagde, kregen we een ongekende kans om even stil te staan en na te denken. Wat waren de belangrijkste lessen die jij hebt geleerd?

Heb je je verbondenheid met de natuur verdiept? Vond je rust tussen de bomen of aan de oceaan toen de materiële wereld te veel leek te worden?

Realiseerde je je hoe belangrijk je vrienden en familie zijn toen je ze niet kon zien? Deed een simpel telefoontje je hart oplichten van dankbaarheid? Hield je nog meer van je dierbaren toen je werd herinnerd aan hun tijdelijkheid?

Heb je je toegewijd aan meditatie? Kon je troost vinden in de stilte? Kon je voor het eerst de fluistering van je intuïtie horen die je begon te leiden?

Welke lessen 2020 je ook heeft gebracht, ik hoop dat je erop terug kunt kijken met een hart vol dankbaarheid. Ik weet hoe zwaar het is geweest, maar ik weet ook dat er geen groei kan zijn zonder groeipijnen.

Elke uitdaging die je dit jaar kreeg, was er met een reden. Elke tegenslag die je hebt overwonnen, zal je alleen maar sterker maken dan ooit.

Soms moeten dingen kapotgaan om opnieuw opgebouwd te kunnen worden. En ik weet dat dit jaar velen van ons tot het breekpunt heeft gebracht.

Maar als ik terugdenk aan enkele van de dieptepunten in mijn leven, realiseer ik me dat dit ook enkele van de belangrijkste momenten waren. Zonder die momenten zou ik niet in de buurt komen van de persoon die ik nu ben.

Daarom, nu we ons voorbereiden om uit de wildste achtbaan van ons leven te stappen, sta ik volgend jaar als eerste in de rij om opnieuw te rijden. Want dit is de essentie van de menselijke ervaring; soms pijnlijk, soms zalig. Vaak prachtig. Af en toe overweldigend. Altijd onvoorspelbaar. En volledig, onmiskenbaar buiten onze controle.

Net als bij een achtbaan kun je erop rekenen dat er wendingen en verrassingen zullen zijn; euforische hoogtepunten en ondraaglijke dieptepunten. En net als bij een achtbaan kun je er heel weinig aan doen om ze te voorkomen. Dit jaar heeft me geleerd om, waar praktisch mogelijk, gewoon mijn handen in de lucht te gooien en van de rit te genieten.

Aan degenen die blij zijn met het einde van 2020; ik begrijp jullie. Maar ik beloof je ook dat volgend jaar ook de nodige uitdagingen, verdriet en tranen zal brengen.

Daarnaast zal het momenten van onbeschrijfelijke schoonheid brengen op de meest onverwachte plekken. Het zal zo'n diepe vreugde brengen dat het elke cel van je wezen verlicht. Het zal avonturen (vanbinnen en vanbuiten) brengen die de manier waarop je naar de wereld kijkt voorgoed zullen veranderen.

Het zal vreemden brengen die je leven binnenstappen en je hele bestaan op zijn kop zetten. Het zal herinneringen brengen die je tot diep in de nacht deelt met oude vrienden. Het zal lachen brengen totdat je ribben pijn doen en je wangen bijna barsten. Het zal momenten van liefde en verbinding brengen die al het andere in het niet doen vallen.

En als we het goed doen, zal het een gevoel van saamhorigheid en eenheid brengen dat we nog nooit in ons leven hebben ervaren. Want we zitten allemaal samen in deze rit. We kunnen net zo goed elkaars hand vasthouden terwijl we de onbekende toekomst tegemoet razen.

Dus, doe je gordels vast en houd je goed vast. Dit was nooit bedoeld om gemakkelijk te zijn, maar je bent hier met een reden. Ik bid dat 2021 de meest spectaculaire rit van je leven wordt.

--

P.S.: in een jaar waarin zoveel is veranderd, ben ik dankbaarder dan ooit voor de steun van deze ongelooflijke gemeenschap. Samen hebben we meer dan 200.000 bomen geplant; meer dan £50.000 ingezameld voor het goede doel; en meer dan 70.000 plastic zakjes voor eenmalig gebruik uit de roulatie gehaald.

Bedankt.