Bespiegelingen over een achtbaanrit

Een paar jaar geleden ontmoette ik tijdens een bijeenkomst van de Vivo Life-gemeenschap een klant met een buitengewone passie voor achtbanen. Ons gesprek is mij sindsdien bijgebleven.

Eerlijk gezegd ging het niet zozeer om wat hij zei, maar om hoe hij het zei. Elke keer als ik iemand met dat soort enthousiasme ontmoet, ben ik een geboeid publiek – hoe vreemd of wonderbaarlijk het onderwerp ook is.

Dus het volgende uur vertelde mijn nieuwe vriend me verhalen over reizen over het hele continent om de meest opwindende achtbanen te zien die de wereld te bieden had. Hij was naar Japan gereisd om het op te nemen tegen Takabisha , keek naar El Toro in New Jersey en maakte een roadtrip naar Zweden om te rijden (de toepasselijke naam) Gestoord .

Hij beschreef zeer gedetailleerd de adrenalinestoot als je karretje uit de blokken schiet; de opwinding terwijl je de zwaartekracht trotseert voor een bloedstollende 360; en de vrijheid die alleen gevoeld kan worden als de wind in razend tempo door je haar waait.

Hij vertelde me zelfs de oorsprong van de naam 'achtbaan' en hoe deze zich over de hele wereld anders vertaalt. In veel Europese landen staan ​​ze bekend als 'Russische bergen', in het Hongaars worden ze 'golvende ijzeren wegen' genoemd, terwijl in het Japans de dichtstbijzijnde vertaling 'schreeuwmachine' is.

Ik was nog niet helemaal klaar om mijn carrière als beginnend ondernemer af te ronden en fulltime lid te worden van de RCCGB (Roller Coaster Club of Great Britain); maar mijn nieuwe vriend maakte zeker een goede zaak.

Ik wist niet dat ik slechts een paar jaar later mijn veiligheidsgordel zou vastmaken om in een van de meest intense achtbanen te rijden die de wereld ooit heeft gezien. 2020.

Het zou verkeerd zijn om ieders ervaring in slechts een paar korte paragrafen samen te vatten. Voor velen was het de meest uitdagende reis van hun leven; terwijl anderen een relatief soepele rit hebben gehad. Terwijl ik terugkijk op dit jaar, terwijl al mijn dierbaren in goede gezondheid verkeren en mijn levensonderhoud intact is, besef ik dat ik een van de ongelooflijk gelukkigen ben.

Maar ondanks het snelheidsverschil heeft 2020 voor ons allemaal zeker een behoorlijk aantal wendingen met zich meegebracht. We hebben zware beklimmingen en snelle afdalingen gezien; inversies met witte knokkels en momenten waarop we dachten dat de rit volledig zou ontsporen. En toen, net toen het leek alsof de wielen langzamer gingen rijden, schakelden we de tweede versnelling in en reden sneller dan ooit verder.

Bij het begeleiden van de G Force zijn er ook momenten van diepe stilte geweest. Ik zal nooit vergeten hoe de melodieën van vogelgezang zich voortbewogen op de frisse lentewind, ononderbroken door het gebruikelijke gedreun van het woon-werkverkeer. Of hoe het voelde om urenlang naar een pastelblauwe lucht te staren zonder dat er ook maar één vliegtuig te zien was.

Terwijl de wereld langzamer ging, kregen we een ongekende kans om te pauzeren en na te denken. Wat waren de grootste lessen die je hebt geleerd?

Hebt u uw onderlinge afhankelijkheid met de natuur verdiept? Heb je een toevluchtsoord gevonden tussen de bomen of bij de oceaan toen de materiële wereld te veel leek?

Besefte u hoe belangrijk uw vrienden en familie zijn als u ze niet kon zien? Heeft een simpel telefoontje je hart doen oplichten van dankbaarheid? Hield u nog meer van uw dierbaren toen u herinnerd werd aan hun vergankelijkheid?

Heb je je toegewijd aan een meditatiepraktijk? Heb je troost kunnen zoeken in de stilte? Zou je kunnen horen hoe het gefluister van je intuïtie je voor de allereerste keer begint te leiden?

Welke lessen 2020 je ook heeft gebracht, ik hoop dat je er met een hart vol dankbaarheid op terug kunt kijken. Ik weet hoe zwaar het is geweest, maar ik weet ook dat er geen groei mogelijk is zonder groeipijnen.

Elke uitdaging die je dit jaar hebt gekregen, is je met een reden aangeboden. Elke tegenslag waarmee je te maken hebt gehad, zal je alleen maar sterker dan ooit maken.

Soms moet er iets kapot gaan om weer opgebouwd te kunnen worden. En ik weet dat dit jaar zovelen van ons tot een breekpunt heeft gebracht.

Maar als ik terugdenk aan enkele van de laagste tijden in mijn leven, besef ik dat ze ook enkele van de belangrijkste waren. Zonder hen zou ik nergens dichtbij de persoon staan ​​die ik nu ben.

Daarom sta ik, terwijl we ons voorbereiden om uit de wildste achtbaan van ons leven te stappen, volgend jaar als eerste in de rij om weer te gaan rijden. Want dit is de aard van de menselijke ervaring; soms pijnlijk, soms gelukzalig. Vaak mooi. Af en toe formidabel. Altijd onvoorspelbaar. En volledig, onmiskenbaar buiten onze controle.

Net als bij een achtbaan kun je er zeker van zijn dat er wendingen zullen zijn; euforische hoogtepunten en ondraaglijke dieptepunten. En net als bij een achtbaan kun je heel weinig doen om ze te voorkomen. Dit jaar heeft mij geleerd, waar praktisch mogelijk, gewoon mijn handen op te steken en van de rit te genieten.

Aan degenen die zich eind 2020 verheugen; Ik begrijp jou. Maar ik beloof je ook dat volgend jaar ook een behoorlijk aantal uitdagingen, hartzeer en tranen met zich mee zal brengen.

Daarnaast zal het momenten van onuitsprekelijke schoonheid opleveren op de meest onverwachte plaatsen. Het zal vreugde brengen die zo diep is dat het elke cel van je wezen verlicht. Het zal avonturen met zich meebrengen (binnen en buiten) die de manier waarop je naar de wereld kijkt voor altijd zullen veranderen.

Het zal vreemden met zich meebrengen die je leven binnenlopen en je hele bestaan ​​op zijn kop zetten. Het zal herinneringen oproepen die tot diep in de nacht met oude vrienden worden gedeeld. Het zal lachen veroorzaken totdat je ribben pijn doen en je wangen willen barsten. Het zal momenten van liefde en verbinding met zich meebrengen die al het andere tot onbeduidendheid doen smelten.

En als we het op de juiste manier doen, zal het een gevoel van saamhorigheid en eenheid brengen dat we nog nooit in ons leven hebben ervaren. Omdat we allemaal samen op deze rit zijn. We kunnen net zo goed elkaars hand vasthouden terwijl we het onbekende tegemoet stormen.

Maak dus uw veiligheidsgordels vast en houd u stevig vast. Het was nooit de bedoeling dat dit gemakkelijk zou zijn, maar je bent hier met een reden gekomen. Ik bid dat 2021 de meest spectaculaire rit van je leven wordt.

--

P. S: in een jaar waarin zoveel is veranderd, ben ik dankbaarder dan ooit voor de steun van deze ongelooflijke gemeenschap. Samen hebben we ruim 200.000 bomen geplant; meer dan £ 50.000 ingezameld voor een goed doel; en ruim 70.000 plastic zakjes voor eenmalig gebruik uit de circulatie gehaald.

Bedankt.