Lessen uit een avocado badkamer

Als kind had ik moeite met veranderingen accepteren. Om het verhaal te vertellen, wil ik je meenemen naar mijn avocado badkamer.

Als je bent opgegroeid met ouders uit de jaren '70, dan heeft de badkamer die ik ga beschrijven geen introductie nodig. Er was niets iconischer in een arbeidersgezin dan de van vloer tot plafond groene tegels, het groene bad, de groene wastafel en het groene toilet dat je begroette elke keer dat je naar het toilet moest.

De eerste zeven jaar van mijn leven baadde ik in het groene bad en waste ik vuil van mijn vingernagels boven de groene wastafel. Elke ochtend voelde ik de kou van de groene wc-bril onder mijn billen, terwijl ik mijn voeten op het vertrouwde groene krukje zette. Als het op badkamerzaken aankwam, was de avocado badkamer alles wat ik kende.

Totdat ik op een dag te horen kreeg dat het vervangen zou worden. En dat trok ik echt niet.

Ik herinner me nog precies de paniek die door mijn lijf schoot bij de gedachte dat mijn geliefde avocadogroene badkamer uit de muren zou worden gerukt. Voor mij was dit veel meer dan alleen een kamer met porselein. Deze kamer had een eigen persoonlijkheid.

In mijn wanhoop dreigde ik weg te lopen. Ik zwoer dat ik nooit meer een andere badkamer zou gebruiken, zolang ik leefde. Ik ging zelfs in hongerstaking, die ongeveer 35 minuten duurde totdat de verleiding van Nutella op toast te onweerstaanbaar werd.

Het spreekt voor zich dat mijn protesten aan dovemansoren waren gericht. Eén voor één werden onze felgroene armaturen en accessoires vervangen door glimmende nieuwe witte. En ik zal je een geheimpje verklappen…

Uiteindelijk leerde ik mijn nieuwe badkamer net zo lief te hebben als de avocadogroene.

Waarom vond ik de gedachte aan deze verandering dan zo moeilijk? Het was immers maar een badkamer. Maar door de ogen van een kind stond het voor veiligheid, comfort en de vertrouwdheid van alles wat ik ooit gekend had.

Als mensen zit weerstand tegen verandering diep in ons ingebakken als een beschermingsmechanisme om ons veilig te houden. Ons voorhoofdskwab, dat te veel nadenkt en analyseert, is van nature tegen verandering; want verandering staat voor onzekerheid, en onzekerheid staat voor gevaar.

Denk er eens over na vanuit een evolutionair oogpunt. Als je constant op zoek zou zijn naar nieuwe plekken en ervaringen, zou je waarschijnlijk het gebied van een rivaliserende stam binnenlopen, of vergiftigd worden door de vreemde smaak van een nooit eerder geziene vrucht.

Maar laat je denkende geest even los, en je zult zien dat alles in het bekende universum constant in beweging is. Bomen verliezen hun bladeren in de herfst en bloeien weer in de lente. Water reist van damp naar wolk naar regen naar ijs en weer terug naar water. Hele planeten draaien om hun as en cirkelen rond hun centrale zon, zonder ooit te stoppen om te denken: “Ik vind het hier fijn. Ik blijf misschien wel even.”

Zelfs de moleculen van huid en bot die jij als ‘jou’ identificeert, waren ooit iets anders. Elk atoom waaruit jij bestaat, was ooit onderdeel van een berg, een bos, sterrenstof of een appel. Het fictieve personage dat zich voordoet als ‘jou’ is uiteindelijk een steeds veranderende mix van ‘niet-jou’ elementen.

En hier ontdekken we de paradox: het enige constante in het hele bekende universum is verandering zelf.

In de wereld van vandaag lijkt verandering sneller te gaan dan ooit. Als iemand die ooit tranen liet om een avocadogroene badkamer, weet ik als geen ander hoe overweldigend dit kan voelen.

Maar wat heeft het voor zin om bang te zijn voor verandering, als onze essentie zelf verandering is? We zijn, letterlijk, gemaakt om te veranderen. Het is het enige wat we kunnen.

Dan rest ons niets anders dan ons volledig over te geven; om ons open te stellen voor de magie en het mysterie van ons bestaan, voor het weten en niet-weten dat elk moment dat we tegenkomen nooit meer hetzelfde zal zijn.

En terwijl we dat doen, beseffen we dat verandering al die tijd iets uitzonderlijk moois was.

De volgende keer dat verandering ongemakkelijk voelt, bedenk dan dat het net zozeer deel van jou is als de benen waarop je staat. Je kunt je leven lang in paniek raken elke keer dat je onder je middel kijkt. Of je kunt leren dansen.

Spreek je snel,

Josh

Vivo Life

P.S. – de badkamer zag er ongeveer zo uit…