Het is oké om je niet oké te voelen: omgaan met verdriet
Het is iets wat ik vaak heb gelezen - ‘het is oké om niet oké te zijn’
Maar geloven we het echt? Je ‘gewoon goed’ voelen lijkt de beleefde optie. We leven in een maatschappij van mensen die ‘gewoon goed’ zijn en doorgaan.
De laatste tijd ging het met mij niet ‘gewoon goed’. Het afgelopen jaar heb ik geleerd dat zowel verdriet als geluk naast elkaar kunnen bestaan.
Ik wil dit verhaal met je delen, in de hoop dat het je zal doen inzien dat het echt oké is om niet oké te zijn.
Mijn verhaal:
Ik wilde niet altijd moeder worden, maar de laatste jaren is de wens om een baby te krijgen gegroeid - zo erg zelfs dat mijn partner en ik besloten om het te proberen.
In het begin was het meer van het type "laten we gewoon kijken wat er gebeurt" en (grappig genoeg) gebeurde het op een gegeven moment ook!
Ik was op vakantie op Cyprus met mijn beste vriendin toen ik erachter kwam. Die zomer kon mijn partner niet mee, en ik was 2 weken weg.
Ik voelde me plotseling zo moe en wist dat er iets aan de hand was. Toen ik een positieve test had, had ik nog een week vakantie over. Ik besloot te wachten en het hem persoonlijk te vertellen toen ik thuiskwam. Het was een beetje een schok, maar zo'n aangename verrassing!
"Dat is wat ik je dit jaar uit Cyprus heb meegenomen!"
Zeker beter dan een grappig T-shirt.
Die blijdschap veranderde echter in het diepste verdriet dat ik ooit heb gevoeld, toen ik een stille miskraam kreeg.
Dit betekent dat je nog steeds zwanger bent, maar dat de baby is gestopt met groeien.. Ik kreeg de keuze om de miskraam op natuurlijke wijze te laten verlopen, en dat heb ik gedaan. Ik was toen 13 weken zwanger.
Omgaan met verdriet:
En zo brak waarschijnlijk de donkerste periode van mijn leven aan. Ik werd geplaagd door negatieve gedachten en bleef maar denken dat mijn baby in mij was gestorven – en ik had het laten gebeuren.
Het is zacht uitgedrukt als ik zeg dat het afgelopen jaar niet makkelijk voor me was. Ik kreeg te maken met een depressie en angstgevoelens, en besloot later om therapie te proberen – wat niet makkelijk was.
En natuurlijk ging het leven in die periode gewoon door – ik moest werken, naar de sportschool, de rekeningen betalen. Ik functioneerde wel, maar ik was niet oké.
Toen nam het verhaal van ‘het gaat wel’ de overhand. De normale etiquette in een beleefd ‘hoe gaat het?’ gesprek lijkt te zijn ‘ja, het gaat goed!’
Ik vond niet dat ‘vreselijk, bedankt voor het vragen!’ een gepaste reactie was.
Mijn dieptepunt was misschien wel de kerstperiode. Ongeveer een maand daarvoor voelde ik me goed. Ik had net een geweldige ervaring gehad met mijn collega's, die ook dierbare vrienden zijn. We brachten tijd door op Bali en het was geweldig! Ik ontspande en voelde me optimistisch – ik zag in dat ik eindelijk weer gelukkig zou zijn.
Wat niemand je vertelt over verdriet, is dat het komt en gaat – het is niet zoals een wond die geleidelijk geneest en dan verdwenen is.
En er gebeurde iets waardoor mijn depressie weer erger werd.
Om eerlijk te zijn, ik herinner me dat de kerstperiode van 2019 echt waardeloos was. Ik zette mijn kerstboom super vroeg op en pakte hem uiteindelijk de dag na kerst huilend weer in, omdat ik het niet meer kon verdragen.
Ik bleef maar denken aan wat had kunnen zijn. De pijn was zo ondraaglijk dat ik gedachten had die ik niemand toewens.
En toen kwam 2020:
Spoelen we door naar 2020, en er is een nationale lockdown.
Zoals velen, werd ik er op veel manieren door geraakt – maar gek genoeg hielp het isolement juist mijn mentale gezondheid.
Er was gewoon minder ruis.
Jazeker, de gebruikelijke telefoon- en videogesprekken voor werk moesten doorgaan, maar als ik me rot voelde, kon ik gewoon mezelf zijn.
Ik heb kunnen rouwen en nadenken over hoe ver ik ben gekomen.
Mijn partner en ik besloten het opnieuw te proberen, en ik werd uiteindelijk zwanger. Mijn intuïtie vertelde me dat er iets mis was – en deze keer was er geen vreugde, en geen spanning.
Ik kreeg een buitenbaarmoederlijke zwangerschap – waarbij het embryo zich ergens anders nestelt dan in de baarmoeder, meestal in een eileider. Ik werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis om het te laten verwijderen.
Het gevoel van eenzaamheid had ik nog nooit eerder ervaren – de baby werd bij me weggehaald.
Ik kan niet tellen hoe vaak ik verhalen heb gehoord van mensen die dan vragen – "Is het op dat stadium wel echt een baby?"
Alles wat ik kan zeggen is dat voor mij, voor de 20% van de zwangere vrouwen die een miskraam krijgen, en voor die 1-2% die een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ervaren, dit onze baby's zijn. Die prachtige baby's die er hadden kunnen zijn.
Opnieuw leren leven:
Om eerlijk te zijn, zag ik dit jaar weer op tegen kerst. Maar om de een of andere reden heb ik het gevoel dat het goed komt. Deze keer is het anders.
Deze keer ben ik opener over mijn situatie.
Deze keer kan ik erover praten.
Deze keer kon ik mensen zien die er voor me wilden zijn.
Begrijp me niet verkeerd – er zijn nog steeds veel tranen en slechte dagen.
Maar waar ik vroeger verblind was door pijn, was het me nu gelukt om er een klein gaatje in te prikken: net genoeg om het licht erdoorheen te zien schijnen.
Ik zal dit jaar een kerstboom hebben, en hij zal net zo glimmend en vol lichtjes zijn als altijd. Ik kan niet beloven dat ik niet zal huilen terwijl ik hem opzet of opruim.
Dus, waar sta ik nu? 'Oké' is niet het juiste woord. 'Prima' ook niet.
Er zullen dingen gebeuren en ik ga gewoon mee met de stroom. Ik zie het leven als een kleine dans, en ik improviseer gewoon, net alsof ik de passen echt kan onthouden.
Volgens de fases van rouw zal ik het uiteindelijk accepteren.
Het belangrijkste is dat ik nu weet dat ik gelukkig kan zijn, zelfs als dat af en toe hand in hand gaat met verdriet.
Kerst, Pasen, een verjaardag, weer een dag op het werk, een vreselijk gerichte advertentie op een app op je telefoon en nog veel meer dingen zullen gebeuren die je naar een plek kunnen brengen waar je niet wilt zijn.
Het zal soms overweldigend zijn.
Maar alsjeblieft, adem.
En adem opnieuw.
Het voelt misschien niet alsof het makkelijker wordt, maar weet dat je elke dag sterker wordt.
- Fed