Hebben we het breekpunt bereikt? | Vivo leven

Vraag: Wat hebben de Maya's, de Azteken, de Romeinen, de Egyptenaren en alle andere grote beschavingen uit het verleden met elkaar gemeen?

Antwoord: Ze bestaan ​​niet meer.

Voor velen van ons is de gedachte aan een ineenstorting van de beschaving zo vreemd en zo ongemakkelijk dat we onszelf er nooit in hebben verdiept. Maar als we door de geschiedenis heen kijken, beseffen we dat ineenstorting het precedent is voor elke beschaving die ons is voorgegaan.

Zonder uitzondering is elk imperium en elke samenleving die vóór het onze bestond, opgestaan ​​en vervolgens gevallen. Wat geeft ons de arrogantie om te denken dat we anders zouden moeten zijn?

En nu weet ik op dit punt wat je denkt...

'Verdomme, de blogs van Josh waren vroeger zo positief, en nu maakt hij plannen voor het einde van de wereld? Misschien is er toch geen hoop voor ons.'

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat een volledige ineenstorting van de beschaving niet het vrolijkste vooruitzicht klinkt. Maar lees verder en je zult zien waarom ik nog niet de heuvels in ren, en waarom ik geloof dat we nu meer redenen hebben om hoopvol te zijn dan ooit tevoren.

Laten we, om de toon te zetten, eens kijken hoe we op dit punt zijn gekomen.

2020 is het jaar geweest waarin we alle misstanden in de samenleving de kop op hebben zien steken. De tekortkomingen en mislukkingen in onze sociale, economische, politieke en rechtssystemen die ooit voor het volle zicht verborgen waren, zijn nu voor iedereen zichtbaar zichtbaar geworden.

Het begon allemaal met het naderende onheil van een zeer besmettelijke ziekte die uit een vreemd en ver land kwam. Deze ziekte maakte ons bang voor vreemden en uiteindelijk voor onze eigen vrienden en familie. Dus verstopten we ons achter schermen en handschoenen en chirurgische maskers en al het andere dat ons tegen onze menselijkheid zou beschermen.

De ziekte bracht ook veel andere problemen aan het licht. Herinner je je die mensen nog die massaal naar de supermarkt stroomden om iets van calorische waarde in te slaan... en anderen met niets achterlieten?

We reageerden geschokt door de niveaus van egoïsme en individualisme die zo diep in de samenleving zaten. Maar waarom was dit egoïsme en individualisme niet te verwachten, terwijl we ons hele leven geconditioneerd zijn om egoïstische individuen te zijn?

Vervolgens zagen we de kwetsbaarheden in ons medische systeem. We zagen hoe de intensive care-afdelingen bezweken onder de druk van een pandemie en niet in staat waren voldoende beschermende uitrusting te leveren om hun eigen personeel (laat staan ​​hun patiënten) te beschermen. Tegelijkertijd waren andere ziekenhuizen verlaten en ontdaan van de middelen die ze nodig hadden om routinematige behandelingen uit te voeren.

Toen waren we getuige van de duizelingwekkende ongelijkheid in ons economisch systeem. Terwijl miljoenen over de hele wereld hun levensonderhoud verloren, speelde Elon Musk met zijn raketten en bewandelde Jeff Bezos een steeds sneller pad om de eerste biljonair ter wereld te worden.

En recentelijk werd de schijnwerpers gericht op rassendiscriminatie. De wereld wankelde van walging over de moord op een ongewapende zwarte man, toen de pijn van duizenden jaren van onderdrukking naar de oppervlakte kwam en uitbrak in wereldwijde protesten die gerechtigheid eisten en een einde aan systemische vooroordelen.

Als we teruggaan naar mijn eerdere observaties over de ineenstorting van de beschaving, weten we dat het een kwestie is van wanneer en niet of onze samenleving instort. En als dit niet ons breekpunt is... wat dan wel?

Op welk punt gooien we de handdoek in de ring en geven we toe dat we verslagen zijn, en laten we alles wat we ooit gekend hebben vallen, zodat het eindelijk weer opgebouwd kan worden met nieuwe instrumenten van integriteit, gelijkheid en duurzaamheid?

Het lijdt geen twijfel dat 2020 een tergend pijnlijk jaar is geweest. Maar het heeft ook niets nieuws ontdekt. 2020 heeft eenvoudigweg de pleister van wonden gescheurd die er al heel lang zitten.

Nu de wonden open zijn, doen ze meer pijn dan ooit. De vraag is: wikkelen we ze weer in gips of genezen we ze voor eens en voor altijd?

Ik geloof dat we nu de kans van ons leven hebben om eindelijk de oorzaak van onze wonden te behandelen. Als we dat doen, kunnen we genezing zien op een schaal die nog nooit eerder is waargenomen. Maar het zal er niet komen tenzij we allemaal onze individuele verantwoordelijkheid nemen.

We kunnen om verandering roepen zoveel we willen, maar tenzij we bereid zijn de verandering te ZIJN, raad eens wat er gebeurt?

Er verandert niets.

Mahatma Gandhi zei ooit dat tenzij we een probleem in onszelf kunnen oplossen, het nooit in de buitenwereld kan worden opgelost. Als ik mij bijvoorbeeld zorgen maak over het gebruik van plastic voor eenmalig gebruik, maar ik voortdurend mijn tassen vergeet als ik boodschappen ga doen, hoe kan ik dan ooit verwachten dat het probleem wordt opgelost?

Als ik tegen dierenmishandeling ben maar weiger spek op te geven, hoe kan het laatste slachthuis dan ooit worden gesloten?

Als ik racisme haat maar me niet uitspreek als ik iets racistisch hoor of zie, hoe kan ik dan ooit verwachten dat de discriminatie zal eindigen?

Alle macht ligt nu in onze handen. Het heeft geen zin om op te roepen tot revolutie, tenzij we bereid zijn zelf de revolutie te zijn.

Dus wat maakt mij zo zelfverzekerd?

Welnu, ondanks alle voor de hand liggende uitdagingen die we aan de oppervlakte ervaren, schuilt daaronder een gevoel van transformatie dat ik nog nooit in mijn leven heb ervaren.

We herinneren ons wie we zijn en waar we vandaan komen. We maken onze handen vuil, verbouwen ons eigen voedsel, verbinden ons opnieuw met de natuur en zien voor het eerst de schoonheid die er altijd al was.

We staan ​​op in solidariteit met onze zwarte broeders en zusters om te vechten voor een einde aan onrecht en systemische onderdrukking. We schreeuwen uit volle borst om eenheid en saamhorigheid, en we zullen niet stoppen totdat we het werkelijkheid hebben gemaakt.

We zetten ons in voor zelfwerk en transformeren van ons bewustzijn. We gaan weg van het op angst gebaseerde paradigma naar een paradigma van liefde, waardoor de vibratie van de hele planeet omhoog gaat.

(Als je me niet gelooft, daag ik je uit om deel te nemen aan de volgende mondiale vredesmeditatie en vertel me dat je de verandering niet voelt.)

We herdefiniëren onze waarden en krijgen kristalheldere informatie over wat voor ons het belangrijkst is.

We stellen het verhaal van de reguliere media in vraag, doen ons eigen onderzoek en vormen onze eigen conclusies.

Het belangrijkste van alles is dat we onze macht herwinnen. We realiseren ons dat alle vrijheid en soevereiniteit waar we naar op zoek zijn, al die tijd in ons aanwezig is geweest. We vertrouwen niet langer op regeringen en autoriteiten om dingen voor ons te veranderen.

Ik geloof echt dat wat we nu meemaken de afbraak is van een al lang kapotte samenleving en het aanbreken van een nieuwe gouden eeuw.

Deze sloop is nog lang niet voorbij. Er zal nog meer pijn, nog meer ongemak en nog meer chaos zijn als we de wortels eruit trekken die niet alleen in ons systeem zijn ingebed; maar in ieder van ons.

Geen enkel groot bouwwerk ging ooit ten onder zonder een almachtige crash. Dit is een verandering van cataclysmische proporties die ons tot in de kern van ons wezen zal uitdagen.

Maar als we bij elkaar kunnen blijven en deze uitdagingen als een verenigd menselijk ras het hoofd kunnen bieden , dan twijfel ik er niet aan dat we de andere kant zullen bereiken.

Als dit allemaal gebeurt, zal de toekomst rooskleuriger zijn dan we ons ooit kunnen voorstellen. En misschien , heel misschien, kijken we terug op 2020 als het jaar waar we al die tijd op hebben gewacht.

Binnenkort praten,

Jos.