Zijn we op een breekpunt aangekomen? | Vivo Life

Vraag: Wat hebben de Maya-, Azteekse, Romeinse, Egyptische en alle andere grote beschavingen uit het verleden gemeen?

Antwoord: Ze bestaan niet meer.

Voor velen van ons is de gedachte aan een ineenstorting van de beschaving zo vreemd en ongemakkelijk dat we het nooit hebben toegestaan om erover na te denken. Maar als we terugkijken in de geschiedenis, beseffen we dat ineenstorting het precedent is voor elke beschaving die ons voorging.

Zonder uitzondering is elk rijk en elke samenleving die ons voorging opgekomen en vervolgens gevallen. Waarom denken wij dan zo arrogant dat wij anders zouden zijn?

En nu weet ik wat je denkt…

“Verdomme, Josh’s blogs waren altijd zo positief, en nu plant hij het einde van de wereld? Misschien is er toch geen hoop meer voor ons.”

Ik geef meteen toe dat een complete ineenstorting van de beschaving niet het meest vrolijke vooruitzicht is. Maar lees verder en je zult zien waarom ik nog niet de benen neem, en waarom ik zelfs geloof dat we nu meer redenen hebben om hoopvol te zijn dan ooit tevoren.

Laten we, om de situatie te schetsen, eens kijken hoe we op dit punt zijn gekomen.

2020 was het jaar waarin we alles wat mis is met de samenleving de kop op zagen steken. De gebreken en tekortkomingen in onze sociale, economische, politieke en rechtssystemen die voorheen verborgen waren, zijn nu voor iedereen zichtbaar geworden.

Het begon allemaal met de dreigende ondergang van een zeer besmettelijke ziekte die uit een vreemd en ver land kwam. Deze ziekte maakte ons bang voor vreemden en uiteindelijk zelfs voor onze eigen vrienden en familie. Dus verstopten we ons achter schermen, handschoenen, mondkapjes en al het andere dat ons zou beschermen tegen onze menselijkheid.

De ziekte bracht ook veel andere problemen aan het licht. Herinner je je nog die mensen die massaal naar de supermarkt stroomden om alles van calorische waarde in te slaan… en anderen met lege handen achterlieten?

We deden geschokt over de mate van egoïsme en individualisme die zo diep in de samenleving geworteld waren. Maar waarom was dit egoïsme en individualisme niet te verwachten, als we ons hele leven zijn geconditioneerd om egoïstische individuen te zijn?

Daarna zagen we de kwetsbaarheden in ons medische systeem. We zagen hoe intensivecareafdelingen bezweken onder de druk van een pandemie, niet in staat om voldoende beschermende middelen te leveren om hun eigen personeel (laat staan hun patiënten) te beschermen. Tegelijkertijd waren andere ziekenhuizen verlaten en beroofd van de middelen die ze nodig hadden om routinematige behandelingen uit te voeren.

Vervolgens waren we getuige van de verbijsterende ongelijkheden in ons economische systeem. Terwijl miljoenen mensen over de hele wereld hun levensonderhoud verloren, speelde Elon Musk met zijn raketten en bewandelde Jeff Bezos een steeds sneller pad om 's werelds eerste biljonair te worden.

En het meest recentelijk werd raciale discriminatie in de schijnwerpers gezet. De wereld walgde van de moord op een ongewapende zwarte man, terwijl de pijn van duizenden jaren van onderdrukking naar de oppervlakte kwam en uitmondde in wereldwijde protesten die rechtvaardigheid en een einde aan systemisch vooroordeel eisten.

Als ik terugdenk aan mijn eerdere opmerkingen over de ineenstorting van de beschaving, weten we dat het een kwestie is van wanneer en niet of onze samenleving instort. En als dit niet ons breekpunt is… wat dan wel?

Op welk punt geven we het op en erkennen we onze nederlaag, en laten we alles wat we ooit gekend hebben vallen, zodat het eindelijk opnieuw kan worden opgebouwd met nieuwe instrumenten van integriteit, gelijkheid en duurzaamheid?

Het lijdt geen twijfel dat 2020 een ontzettend pijnlijk jaar is geweest. Maar het heeft ook niets nieuws ontdekt. 2020 heeft simpelweg de pleister van wonden getrokken die er al heel lang waren.

Nu de wonden open zijn, doen ze meer pijn dan ooit. De vraag is: verbinden we ze opnieuw of genezen we ze voor eens en voor altijd?

Ik geloof dat we nu de kans van ons leven hebben om eindelijk de oorzaak van onze wonden aan te pakken. Als we dat doen, kunnen we genezing zien op een schaal die nog nooit eerder is voorgekomen. Maar dat gebeurt niet, tenzij we allemaal individuele verantwoordelijkheid nemen.

We kunnen nog zoveel om verandering roepen, maar als we niet bereid zijn ZELF de verandering te ZIJN, raad eens wat er dan gebeurt?

Er verandert niets.

Mahatma Gandhi zei ooit dat als we een probleem niet in onszelf kunnen oplossen, het nooit in de buitenwereld kan worden opgelost. Als het gebruik van wegwerpplastic mij bijvoorbeeld zorgen baart, maar ik mijn tassen steeds vergeet als ik boodschappen doe, hoe kan ik dan ooit verwachten dat het probleem wordt opgelost?

Als ik tegen dierenmishandeling ben, maar weiger spek op te geven, hoe zal het laatste slachthuis dan ooit sluiten?

Als ik racisme haat, maar mijn mond houd als ik iets racistisch hoor of zie, hoe kan ik dan ooit verwachten dat de discriminatie stopt?

Alle macht ligt nu in onze handen. Het heeft geen zin om om revolutie te roepen, tenzij we bereid zijn zelf de revolutie te zijn.

Dus, wat maakt mij zo zelfverzekerd?

Nou, ondanks alle duidelijke uitdagingen die we aan de oppervlakte ervaren, is er onder dit alles een gevoel van transformatie dat ik nog nooit in mijn leven heb ervaren.

We herinneren ons wie we zijn en waar we vandaan komen. We steken de handen uit de mouwen, verbouwen ons eigen voedsel, verbinden ons opnieuw met de natuur en zien voor het eerst de schoonheid die er altijd al was.

We staan solidair op met onze zwarte broeders en zusters om te vechten voor een einde aan onrecht en systemische onderdrukking. We schreeuwen om eenheid en saamhorigheid, en we stoppen niet voordat we het werkelijkheid maken.

We zetten ons in voor zelfontwikkeling en transformeren ons bewustzijn. We bewegen weg van het op angst gebaseerde paradigma en naar een van liefde, waardoor de vibratie van de hele planeet stijgt.

(als je me niet gelooft, daag ik je uit om mee te doen met de volgende wereldwijde vredesmeditatie en me te vertellen dat je de verschuiving niet voelt.)

We herdefiniëren onze waarden en krijgen glashelder wat het belangrijkst voor ons is.

We trekken het verhaal van de reguliere media in twijfel, doen ons eigen onderzoek en trekken onze eigen conclusies.

Het allerbelangrijkste is dat we onze kracht terugwinnen. We realiseren ons dat alle vrijheid en soevereiniteit waar we naar op zoek waren, al die tijd al in ons zat. We vertrouwen niet langer op regeringen en autoriteiten om dingen voor ons te veranderen.

Ik geloof echt dat wat we nu meemaken de afbraak is van een lang gebroken samenleving en het aanbreken van een nieuwe gouden eeuw.

Deze afbraak is nog lang niet voorbij. Er zal nog meer pijn, nog meer ongemak en nog meer chaos zijn terwijl we de wortels uittrekken die niet alleen in ons systeem zijn ingebed, maar in ieder van ons.

Geen grote structuur is ooit ingestort zonder een enorme klap. Dit is een verandering van cataclysmische proporties die ons tot in het diepst van ons wezen zal uitdagen.

Maar als we samen kunnen blijven en deze uitdagingen als een verenigd menselijk ras kunnen aangaan, dan twijfel ik er geen moment aan dat we de overkant zullen bereiken.

Als dit allemaal gebeurt, zal de toekomst helderder zijn dan we ooit hadden kunnen dromen. En misschien, heel misschien, kijken we dan terug op 2020 als het jaar waar we al die tijd op hebben gewacht.

Spreek je snel,

Josh.