Hoe een babyolifant mij veganist maakte

Ik herinner me nog goed de dag dat ik besloot 'veganistisch te worden'.

Het was naar ieders maatstaven een gewone dag. Ik kwam thuis van mijn werk, maakte wat eten klaar en ging aan de eettafel zitten. Om de een of andere reden was ik die avond de enige thuis, dus besloot ik de tv aan te zetten terwijl ik mijn eten at.

Zoals altijd was mijn eerste keuze een natuurdocumentaire. Geen verrassing daar. Ik hou al zo lang als ik me kan herinneren van dieren, en dat is waarschijnlijk de reden waarom ik het grootste deel van mijn jeugd heb doorgebracht met het zorgen voor talloze huisdieren en het uitbroeden van een episch plan om tienduizend kalkoenen midden in de nacht vrij te laten van een plaatselijke fabrieksboerderij.

(Het is nooit gebeurd, maar ik heb de blauwdrukken nog steeds)

Hoe dan ook, deze specifieke documentaire ging over een weesolifant wiens moeder kort na de bevalling was overleden. De wees was gelukkig gevonden en weer gezond gemaakt in een plaatselijk opvangcentrum, en nadat hij sterk genoeg was geworden, zou hij aan een andere kudde worden voorgesteld.

Dus de dag brak aan dat het kalf zijn nieuwe familie zou ontmoeten, en het zal geen verrassing zijn dat hij een beetje zenuwachtig was. Nadat hij de vormende dagen en weken van zijn leven door mensen had opgevoed, was hij zichtbaar gespannen bij deze enorme, majestueuze wezens.

Maar al snel bleek dat deze zenuwen door één vrouwtje in het bijzonder zouden worden verlicht. Telkens wanneer het weeskind in de buurt van de groep kwam, ging ze onmiddellijk naast hem staan ​​en stelde hem gerust door haar slurf zachtjes op zijn rug te leggen. Ze tilde hem op als hij struikelde, en bood hem haar staart aan waar hij zich aan kon vastklampen terwijl ze liepen. Binnen enkele dagen werden de twee onafscheidelijk, en onze wees werd met open armen (of oren) verwelkomd in zijn nieuwe gezin.

Wat we tot het einde van de documentaire niet wisten, was dat dit vrouwtje feitelijk rouwde om het verlies van haar eigen kalf eerder dat jaar. Doordat ze haar diepe moederinstinct kon volgen en voor het weeskind kon zorgen, kon ze maanden van depressie achter zich laten. Net zoals de wees een moeder nodig had, had zij een kind nodig dat zij als haar eigen kind kon verzorgen en opvoeden.

Deze complexe vertoon van tederheid en empathie bevestigde voor mij wat ik diep van binnen altijd al had geweten. Dieren zijn net als wij. Ze hebben een diep vermogen tot emoties die veel verder gaan dan alleen overlevingsinstincten. Ze creëren banden binnen soorten en tussen soorten. Ze hebben onvoorwaardelijk lief. Ze bouwen gezinnen, smeden vriendschappen en houden zichzelf voor gek tegenover het andere geslacht.

Nu kan ik me er mee identificeren.

Op dat moment keek ik naar mijn bord. Hier zat ik, een zelfbenoemde dierenliefhebber, halverwege een stuk medium rare steak. Het was hypocrisie op zijn best, maar ik wist op die dag dat het voorbij was. Ik ging niet langer bijdragen aan het dierenleed en beloofde vanaf die dag dat ik nooit meer vlees zou eten.

Ik bleef trouw aan mijn woord en vanaf dat moment begon het te sneeuwballen. In de daaropvolgende maanden begon ik de resterende dierlijke producten uit mijn dieet te schrappen. Ik had om gezondheidsredenen al een paar jaar geen zuivel meer gegeten, dus het enige wat overbleef waren eieren en vis. Ik verlaagde mijn inname van deze voedingsmiddelen, en toen ik vervangingen vond en meer leerde over de impact op het milieu van het eten ervan, verlieten ze al snel het menu volledig.

Destijds wist ik nooit dat het einddoel veganist worden was; maar hoe minder dierlijke producten ik at, hoe beter ik me voelde vanuit energetisch, emotioneel en fysiek oogpunt. De overstap van vegetarisch naar veganistisch voelde nooit geforceerd. Ik werd er op natuurlijke wijze naartoe aangetrokken en vanuit elke hoek wist ik inherent dat dit het juiste voor mij was om te doen.

Nu ik erover nadenk, het moeilijkste aan het maken van de overstap was mezelf dwingen alles wat ik over voeding had geleerd te 'vergeten'. Jarenlang werd mij verteld dat ik zonder dierlijke producten aan meerdere tekorten aan voedingsstoffen zou lijden, elk grammetje spiermassa zou verliezen en mijn dagen permanent vermoeid zou doorbrengen door het gebrek aan eiwitten.

Maar Raad eens? Niets van dit alles gebeurde.

Ik begon te beseffen dat het meeste van wat we van jongs af aan over voeding leren, in hoge mate wordt beïnvloed door een zeer krachtige vlees- en zuivelindustrie die gemakkelijk de voedingsrichtlijnen van de overheid sponsort, die op zijn beurt alles regelt wat ons wordt geleerd over 'gezond eten'.

Deze valse informatie filtert zich vanaf het meest basale niveau (denk aan de voedselpiramides van de overheid) helemaal via voortgezet onderwijs tot aan het hoogste doctoraatsniveau. Dezelfde 'feiten' worden steeds opnieuw uitgebraakt, en dragen allemaal bij aan een zeer gebroken systeem dat nog steeds gelooft dat we zuivel nodig hebben voor sterke botten en dierlijk vlees om spieren op te bouwen.

Hoe meer ik mijn eigen onderzoek deed en naar mijn eigen lichaam luisterde, hoe meer het duidelijk werd dat ik minder dierlijke producten (en uiteindelijk helemaal geen) kon eten en toch extreem gezond kon zijn.

Fysiek voel ik me beter dan ooit met een plantaardig dieet. Ik ben sterker dan ooit met een lager lichaamsgewicht. Ik voel me lichter, helderder, energieker en altijd klaar voor actie. Ik heb geen energiedaling halverwege de middag, ik heb een hoger focusniveau en voel me zelden moe of vermoeid.

Deze voordelen zijn geweldig, maar het is op emotioneel niveau dat ik de grootste verandering heb doorgevoerd. Mijn geweten is nu zuiver omdat mijn voedingskeuzes geen onnodig lijden veroorzaken voor andere levende wezens. En hoe maf het ook klinkt, ik voel me een gelukkiger en positiever persoon nu mijn systeem niet vastloopt in de negatieve energie die gepaard gaat met het eten van dode dieren. Elke keer als ik eet, kies ik voor het leven, en verdomd, het voelt goed.

Deze emotionele veranderingen hebben voor nog meer geluk in mijn leven gezorgd door de deur voor nog meer dingen te openen. Ik heb betere relaties, zowel met anderen als met mezelf. Ik heb een aantal van mijn beste vrienden ontmoet via een gedeelde interesse in veganisme. Ik voel een grotere verbinding dan ooit met onze planeet en alle verbazingwekkende soorten waarmee we haar delen.

Een paar jaar geleden had ik er nooit van gedroomd veganist te worden, laat staan ​​welke impact het zou kunnen hebben op mijn hele bestaan.

En het begon allemaal met een babyolifant.

Een liefde,

Jos