Van professioneel rugby tot gediplomeerd voedingsdeskundige

(door Dan Thurston, onze compliance-technicus)

Voor mij begon het allemaal op 11-jarige leeftijd. Ik had een enorme groeispurt en tegen de tijd dat ik 12 was, was ik eigenlijk volgroeid. Vanwege mijn omvang en de sportgeschiedenis van mijn familie, eindigde ik natuurlijk rugby spelen . Dankzij dit lengte- en gewichtsvoordeel, en vanwege mijn natuurlijke competitieve instelling, deed ik het goed – heel goed eigenlijk. Tijdens mijn tweede werd ik opgemerkt door een provinciecoach clubspel en snel vooruit 5 jaar lang speelde ik voor de Bristol Rugby Academy, waar ik op andere academies door het hele land speelde. Ik trainde bijna dagelijks . Mijn eten en training waren erg specifiek gekozen om mijn ontwikkeling te maximaliseren en ervoor te zorgen dat ik was presteren naar mijn beste vermogen. Gedurende deze periode heb ik verschillende proeven gehad, onder meer voor Zuidwest-Engeland En Engeland U18's.

Aan het einde van het jaar, op 18-jarige leeftijd, zou alles uit mijn kinder- en tienerjaren worden samengevat in één belangrijk gesprek. Alles wat ik de afgelopen 7 jaar wel of niet had bereikt, samengevat in één dag. Het was de dag waar iedere tiener van droomt binnen de sportomgeving. De dag waarop je wel of geen profcontract aangeboden krijgt. Het was officieel de beste dag van mijn leven tot nu toe, ik heb het gedaan. Ik tekende mijn eerste profcontract. De volgende twee jaar waren een absolute droom van mij en mijn familie.

De professionele sportwereld is wreed, zwaar maar lonend. Tijdens mijn eerste jaar trainde, gymde en at ik met 'beroemdheden' uit de rugbywereld. Spelers die internationaal rugby hadden gespeeld en voor teams als de New Zealand All Blacks hadden gespeeld. Het was voor mij een droom die uitkwam.

Mijn eerste officiële wedstrijd kwam. Het was tegen Exeter Chiefs in Sandypark. Het was de eerste scrum van het spel; het was mijn beurt om te laten zien waar ik zo hard voor had getraind. “Knap”, ik voelde een enorme pijn door mijn been gaan. Het was kapot. De volgende 10 weken omvatten niets anders dan revalidatie en herstel, verschillende scans en uitstapjes naar de gespecialiseerde chirurg.

Gedurende deze tijd had ik veel tijd om na te denken over wat ik wilde met mijn leven. Deze blessure had mij doen beseffen dat rugby kort is, professionele sport in het algemeen kort en dat ik een “B-plan” nodig had. Eten was mijn passie en vóór rugby deed ik werkervaring op in een Michelin-sterrenrestaurant en hoewel dat niets voor mij was, wist ik wel dat een baan in de voedingsindustrie mijn “B”-plan zou zijn. Ik ben altijd gepassioneerd geweest door het maken van recepten, productontwikkeling en algeheel welzijn. Er werd besloten dat ik naar de universiteit wilde om Voeding te studeren. Ik verhuisde naar Cardiff en studeerde de volgende drie jaar uitgebreid. Gedurende die tijd was ik nog steeds een professionele rugbyspeler die mijn studie en training dagelijks combineerde. Zoals je je kunt voorstellen... was dit zwaar voor mijn lichaam en geest.

Deze periode was buitengewoon de moeite waard en door hard werken slaagde ik erin een stageplaats van drie maanden te bemachtigen bij Graze, een zeer innovatief en opkomend bedrijf binnen hun New Product Development Team. Tijdens deze periode had ik het geluk leiding te mogen geven aan de productontwikkeling van een van hun meest succesvolle productlijnen. Ik werd destijds aangenomen om een ​​oplossing te zoeken voor een van de belangrijkste problemen met hun producten. Ik heb een proces van vallen en opstaan ​​ontwikkeld met ingrediënten waarvan ik nog nooit had gehoord. Aan het einde van mijn stage had ik dit probleem opgelost en ook andere productproblemen aangepakt. Ik heb enorm genoten van mijn tijd bij Graze en had geen begeleiding of ondersteuning meer kunnen wensen.

Nog een jaar vooruit, maart 2020 begon ik te solliciteren naar banen voor afgestudeerden en mijn kennis en ervaring verder uit te breiden. Toegegeven, ik ben pas in juli 2020 afgestudeerd en zoveel werkgevers hebben me afgewezen. Interview na interview. Toen zag ik een functie beschikbaar bij Vivo Life. Ik verdiepte me in wat onderzoek naar het bedrijf en ontdekte dat dit bedrijf niet alleen om winst en producten gaf, maar zich evenzeer op mensen en de planeet concentreerde. Dit leek mij buitengewoon uniek en ik keek uit naar mijn sollicitatiegesprek voor de rol van een Compliance Technician, ook bekend als “The Protector”.

De dag was aangebroken, dit was mijn laatste sollicitatiegesprek dat ik had gepland en het was letterlijk mijn laatste kans om iets van mezelf te maken voordat ik afstudeerde vanwege aanstaande examens en beoordelingen. Tijdens de reis van mijn sollicitatiegesprek van Bristol naar Glastonbury kreeg ik een telefoontje van een bedrijf waarmee ik de week ervoor een sollicitatiegesprek had gehad... Ik was niet succesvol. Zoals je je kunt voorstellen, zorgde dit voor een virtuele regenwolk over mijn reis.

Ik kwam bij het interview aan met een behoorlijk nerveus en negatief gevoel, maar zette een moedig gezicht op, dit was mijn tijd om te schitteren. Laat Vivo zien wie ik was en wat ik allemaal heb en kan bereiken. Het had in mijn ogen niet beter kunnen gaan, er werd gelachen, er was shock, er was zelfs iemand die eerder met een van mijn familieleden had samengewerkt.

Op de terugreis voelde ik me ontspannen, in afwachting van de definitieve beslissing. Ik kwam thuis en mijn telefoon ging.. het was het bureau… Ik was succesvol!!! Alles waar ik voor gewerkt heb, lijkt vruchten af ​​te werpen! 10 maanden later en ik zit nog steeds in mijn rol. Ik hou van elk moment en bloei. Ik kon niet gelukkiger zijn.