Het gezicht van depressie

Laat ik dit artikel beginnen met een simpele vraag, kijk eens naar deze foto's: Wie lijdt er volgens jou aan een depressie?

Op de afbeelding links sta ik op het punt om op vakantie te gaan, de afbeelding rechts is een van de eerste afbeeldingen die opdook toen ik googlede 'hoe ziet een depressie eruit', en daarin schuilt een van de grootste uitdagingen waarmee we worden geconfronteerd bij het afbreken barrières voor psychische aandoeningen - depressie heeft geen 'gezicht', is niet duidelijk met het blote oog, het omvat elk ras, religie, klasse, leeftijd en geslacht en is uniek voor iedereen.

Depressie is geen keuze en treft niet alleen mensen die een levensveranderende gebeurtenis hebben meegemaakt; het kan iedereen treffen, op elk moment in zijn leven, en aangezien één op de zes volwassenen in Groot-Brittannië aan een depressie lijdt, komt het steeds vaker voor.

Hoe weet ik dit? – Nou, ik kreeg 10 jaar geleden de diagnose van een ernstige depressie en 10 jaar later blijft het een deel van wie ik ben. Ik heb goede dagen en ik heb slechte dagen (en soms heb ik afschuwelijke dagen, maar die worden zeldzamer of ik kan er beter mee omgaan). Ik hoop dat door het delen van mijn verhaal anderen het gevoel zullen krijgen dat het acceptabel is om vrijuit over depressie te praten en degenen die in stilte lijden het vertrouwen te geven om te spreken en in te zien dat depressie je niet hoeft te definiëren, bezitten of belemmeren.

Laat ik beginnen met te zeggen dat mijn leven op papier perfect is: een zeer gelukkige opvoeding, een liefdevolle en enorm hechte familie, een (superhete) altijd geduldige echtgenoot, gezond, een succesvolle carrière en een prachtig huis (compleet met onze prachtige vier -potige jongetje Rolo). En toch blijft er een zware wolk boven mijn hoofd hangen. Sommige dagen ben ik super paranoïde en maak ik me zorgen over wat mensen van mij denken of dat ze mij beoordelen, andere dagen kan ik gewoon niet uit bed komen – mijn lichaam is te zwaar door het gewicht van de wolk of ik heb het grootste deel van de nacht klaarwakker en allerlei dingen steeds opnieuw afspelend.

10 jaar geleden had ik een soort van zenuwinzinking, hoewel ik dat toen nog niet wist. Ik was bij de dokter om voor de derde keer die maand uit te leggen waarom ik me niet 'goed' voelde - hoe zou je anders chronische vermoeidheid kunnen beschrijven, de hele tijd huilen, een slecht humeur, geen energie, prikkelbaarheid, super defensief, onverklaard pijn en pijn en over het algemeen niet willen praten met een mens van welke aard dan ook? (wat voor mij heel vreemd is, ik ben van nature een sterk, bruisend en positief persoon). De huisarts stelde mij een aantal algemene vragen en vroeg mij vervolgens een vragenlijst in te vullen, de vragen sloegen mij nergens op en ik dacht dat ik wederom werd afgescheept.

Het blijkt dat deze vragen de rest van mijn leven zouden bepalen.

Mijn huisarts legde uit dat hij dacht dat ik een depressie had en we begonnen te praten – de volgende 15 minuten waren een enorme opluchting en een emotionele uitstorting. Ik had zoveel opgekropt en had geen idee wat deze emoties en duistere gedachten dreef. zo lang.

De behandeling is heel persoonlijk en sommige dingen werken voor sommigen wel en voor anderen niet. Ik heb CGT (Cognitieve Gedragstherapie) geprobeerd, maar kon er geen verbinding mee maken. Een combinatie van regelmatige lichaamsbeweging, gesprekstherapie, medicatie, goed eten, een ongelooflijk ondersteunend gezin en lezen lijkt voor mij het beste te werken (evenals het stoppen met roken 5 jaar geleden – dit was het beste wat ik ooit heb gedaan!).

Dus hier ben ik, 10 jaar later, mijn ziekte heeft mij niet gedefinieerd - ik weigerde het simpelweg toe te staan, maar ik moet accepteren dat het een deel van mij is. Het is eenvoudigweg een chemische onbalans in de hersenen waar ik geen controle over heb, maar ik kan wel bepalen hoe ik ermee omga.

Werk kan soms een uitdaging zijn. Ik ben altijd een zeer ambitieuze doorzetter geweest en heb vanaf jonge leeftijd de duizelingwekkende hoogten van de carrièreladder beklommen. Wanneer je echter deze sterke reputatie op het gebied van hoge prestaties opbouwt, kan het moeilijk zijn om deze waar te maken als de donkere dagen aanbreken; Ik heb twee uur geslapen, ben uitgeput en moet aan mijn A+ game bezig zijn om een ​​presentatie te geven of dat ik een zeer emotionele dag heb en dat iedereen/wat dan ook tranen kan veroorzaken of een emotionele reactie kan uitlokken.

Net zo slecht zijn die dagen waarop ik geen enkel zelfvertrouwen heb en ik te veel analyseer wat iedereen zegt of doet, terwijl ik me zorgen maak over wat ze van me denken. Het is bijna paranoia – dat zijn de moeilijke dagen, dat zijn de tijden dat ik het gewoon moet accepteren en zet door, want morgen zal het beter zijn. Gelukkig is dit geen dagelijks iets, maar als het gebeurt, is het alsof een vrachtwagen met een snelheid van 160 km/uur op me afkomt. De angst om te falen is altijd aanwezig.

Het was een reis, vooral voor mijn man en familie. Leven met iemand die een depressie heeft, is niet gemakkelijk; het is zelfs ronduit hard werken. Bedrijven en artsen nemen het nu serieus en beseffen dat het met respect moet worden begrepen en behandeld. Geestelijke gezondheid is niet langer een taboeonderwerp en wordt algemeen aanvaard, maar er kan en moet meer worden gedaan om mensen te ondersteunen die leven met of omgaan met iemand die een depressie heeft. Het is moeilijk te begrijpen als je het niet hebt en de voortdurende stemmingswisselingen kunnen een hele uitdaging zijn als je niet weet hoe je ermee om moet gaan. Gelukkig heb ik geluk: mijn familie, vrienden, werk en man hebben allemaal de tijd genomen om over depressie te leren en te begrijpen hoe ze mij kunnen steunen.

Dus mijn afscheidswoorden voor jou; Depressie is niet iets om je voor te schamen of je voor te schamen. Het is een ziekte net als astma. Voor degenen die in stilte lijden: voel dat je iets kunt zeggen en onthoud dat je nooit alleen bent en dat er altijd licht aan het einde van de tunnel is.

Dus – het gezicht van depressie? Nou ja, het kan ‘helder en bruisend’, ‘sterk en ambitieus’ of ronduit vreselijk zijn, maar hoe dan ook, ik heb enorm veel om dankbaar voor te zijn en ik heb een mooie toekomst voor me.

Hier zijn enkele nuttige links en enkele van mijn favoriete artikelen:

http://shareably.co/30-photos-of-faces-of-depression/

http://www.huffingtonpost.co.uk/jaki-jelley/living-with-someone-who-h_b_14663322.html

https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2017/feb/25/how-to-cope-with-a-depressieve-partner

http://www.health.com/health/gallery/0,,20526304,00.html

https://www.healthline.com/health/depression/best-blogs-of-the-year#4

http://www.nhs.uk/Conditions/Depression/Pages/Symptoms.aspx