Het is oké om niet oké te zijn: omgaan met verdriet

Het is iets dat ik vaak heb gelezen: 'Het is oké om niet oké te zijn'

Maar geloven we het echt ? 'Prima' zijn lijkt de beleefde optie. We leven in een samenleving van 'prima' mensen, die meebewegen.

De laatste tijd gaat het niet alleen goed met mij. Het afgelopen jaar heb ik geleerd dat zowel verdriet als geluk in dezelfde ruimte kunnen bestaan.

Ik wil dit verhaal met je delen, in de hoop dat het je doet beseffen dat het echt oké is om niet oké te zijn.

Mijn verhaal:

Ik wilde niet altijd moeder worden, maar de afgelopen jaren is het verlangen om een ​​baby te krijgen zo groot geworden dat mijn partner en ik besloten het te gaan proberen.

In eerste instantie was het meer een "laten we maar kijken wat er gebeurt" en (grappig genoeg) op een gegeven moment gebeurde dat ook!

Ik was met mijn beste vriend op vakantie op Cyprus toen ik erachter kwam. Die zomer kon mijn partner niet mee en was ik twee weken weg.

Ik voelde me plotseling zo moe en wist dat er iets aan de hand was. Toen ik een positieve uitslag kreeg, had ik nog een week vakantie. Ik besloot te wachten en het hem persoonlijk te vertellen toen ik thuiskwam. Het was even schrikken, maar wat een aangename verrassing!

"Dat is wat ik je dit jaar uit Cyprus heb gegeven!"

Absoluut beter dan een nieuwigheids-T-shirt.

Maar dat geluk veranderde in het diepste verdriet dat ik ooit heb gevoeld, toen ik een stille miskraam kreeg.

Dit betekent dat je nog steeds zwanger bent, maar dat de baby niet meer groeit. Ik kreeg de keuze om op natuurlijke wijze een miskraam te krijgen, en dat heb ik ook gedaan. Ik was toen 13 weken zwanger.

Omgaan met verdriet:

En zo kwam waarschijnlijk de donkerste tijd van mijn leven. Ik werd geplaagd door negatieve gedachten, en ik bleef maar denken dat mijn baby in mij stierf - en dat ik hem had losgelaten.

Om te zeggen dat het afgelopen jaar niet gemakkelijk voor mij is geweest, is een understatement. Ik ervoer depressie en angstgevoelens en besloot later therapie te proberen, wat niet gemakkelijk was.

En natuurlijk gaat het leven gedurende deze tijd door: ik moet werken, ik moet naar de sportschool, ik moet de rekeningen betalen. Ik functioneerde, maar het ging niet goed met mij.

Toen nam het 'prima'-verhaal de overhand. Normale etiquette in beleefd 'hoe gaat het?' het gesprek lijkt te zijn: 'Ja, alles gaat goed!'

Ik had geen zin in 'verschrikkelijk, bedankt voor het vragen!' was een passend antwoord.

Misschien was mijn laagste punt de kersttijd. Ongeveer een maand daarvoor voelde ik me goed. Ik had zojuist een geweldige ervaring gehad met mijn teamgenoten op het werk, die ook dierbare vrienden zijn. We brachten tijd door op Bali en het was geweldig! Ik ontspande en voelde me optimistisch. Ik zag dat ik eindelijk weer gelukkig zou zijn.

Wat niemand je over verdriet vertelt, is dat het ebt en vloeit. Het is niet zoiets als een snee die geleidelijk geneest en dan weer weg is.

En er gebeurde iets dat mijn depressie in een diepere staat bracht – opnieuw.

Om het bot te zeggen: ik herinner me dat de kersttijd van 2019 echt slecht was. Ik zette mijn kerstboom super vroeg op en pakte hem de dag na Kerstmis uiteindelijk in tranen in, omdat ik er niet meer tegen kon.

Ik bleef maar denken aan wat het had kunnen zijn. De pijn was zo ondraaglijk dat ik gedachten kreeg die ik nooit bij iemand zou willen hebben.

En dan komt 2020:

Flashforward naar 2020, en er is een nationale lockdown.

Zoals velen heb ik er op veel manieren last van gehad, maar vreemd genoeg hielp het feit dat ik geïsoleerd was mijn geestelijke gezondheid

Er was gewoon minder lawaai.

Ja, de gebruikelijke telefoon- en videogesprekken voor werk moesten worden gedaan, maar als ik me somber voelde, kon ik gewoon mezelf zijn .

Ik heb kunnen rouwen en nadenken over hoe ver ik ben gekomen.

Mijn partner en ik besloten het opnieuw te proberen, en uiteindelijk werd ik zwanger. Mijn intuïtie vertelde me dat er iets mis was - en deze keer was er geen vreugde en geen spanning.

Ik ervaar een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, waarbij het embryo zich ergens anders inplant dan in de baarmoeder, meestal in een buisje. Ik werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis om het te laten verwijderen.

Het gevoel van eenzaamheid was iets dat ik nog nooit eerder heb meegemaakt: de baby werd van mij weggenomen.

Ik kan niet tellen hoe vaak ik verhalen heb gehoord van mensen die alleen maar vroegen: "Is het in dat stadium wel echt een baby?"

Het enige dat ik kan zeggen is dat voor mij, voor de 20% van de zwangere vrouwen die een miskraam ervaren, en voor die 1-2% die een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ervaart, dit onze baby's zijn. Die prachtige baby's die dat hadden kunnen zijn.

Opnieuw leren leven:

Eerlijk gezegd zag ik dit jaar weer op tegen Kerstmis. Maar om de een of andere reden dacht ik dat het wel goed zou komen. Deze keer zijn de zaken anders.

Deze keer ben ik opener over mijn situatie.

Deze keer kan ik erover praten.

Deze keer kon ik mensen zien die er voor mij wilden zijn.

Begrijp me niet verkeerd: er zijn nog steeds veel tranen en slechte dagen.

Maar toen ik vroeger verblind werd door de pijn, slaagde ik er nu in om er een klein gaatje doorheen te prikken: net genoeg om het licht er doorheen te zien schijnen.

Dit jaar zal ik een kerstboom hebben, en die zal net zo glanzend en vol lichtjes zijn als altijd. Ik kan niet beloven dat ik niet zal huilen als ik hem opleg of wegleg.

Dus waar ben ik nu? 'Oké' is niet het juiste woord. 'Prima' is dat ook niet.

Er gaan dingen gebeuren en ik ga gewoon met de stroom mee. Ik beschouw het leven als een dansje, en ik ben alleen maar aan het improviseren, en doe alsof ik de bewegingen echt kan onthouden.

Afhankelijk van de stadia van rouw, zal ik het uiteindelijk accepteren.

Het allerbelangrijkste is dat ik nu weet dat ik nu geluk kan hebben, ook al gaat het af en toe hand in hand met verdriet.

Kerstmis, Pasen, een verjaardag, weer een werkdag, een vreselijk gerichte advertentie op een app op je telefoon en er zullen nog veel meer dingen gebeuren die je misschien op een plek brengen waar je niet wilt zijn.

Het zal af en toe overweldigend zijn.

Maar alsjeblieft, adem.

En adem opnieuw.

Het voelt misschien niet alsof het gemakkelijker wordt, maar weet dat je elke dag sterker wordt.

- Gevoed